Bilirkişi teyze ve ablalarımız yine korku dolu cümleler kurmaya başlamıştı. "Off ek gıdaya gecince hayatın kabus olacak" , "Ek gıda resmen çile", "Ah o yemeği yedirene kadar canım çıkardı ne günlerdi hey gidi heey" şeklinde cümleler ve benim kibarca gülümseyişlerim. Ek gıda konusundan çok sapmak istemiyorum ama şu teyzeler artık çocuk bakımının kolay bir şey olmadığını kabul etseler her yeni aşamada depresyona girmezler bence. Böylece "madem ben zamanında depresyona girdim, hadi şimdi bu çömezi de güzelce korkutayım belki çektiğim acı hafifler" mantığında olmazlar da biz de rahatlarız.
Neyse konumuza dönecek olursak; Nisan beş ay bir haftalıkken ek gıda macerasına başladık. Evcilik oynamayı hep çok sevdiğim için ben çok heyecanla girdim bu maceraya. Tıpkı küçükken olduğu gibi bebegime mama yedirecektim , bence çok keyifliydi. Annelik psikolojisi olmasa hala keyifli olduğunu düşünüyorum bu sürecin. Tek sorun yediği ve yemediği her kaşık yemeğin sanki onun büyümesine 750kat etkisi olacakmış gibi düşünmek. Ondan da bir kurtulabilirsem hayat bana bayram olacak.
