Bundan tam bir sene önce söyleseler inanmazdım bu kadar kısa süre sonra anne olacağıma. Karnıma yastık koyduğum bir çok küçüklük fotoğrafımdan da anlaşılacağı üzere bir gün anne olacağımı biliyordum ama bu bahsi geçen günün bu kadar kısa süre sonra geleceğini düşünmezdim. Hatta sanırım Nisan'ın içimde yaşadığı, karnımın dev gibi olduğu 9 ay da yetmedi beni inandırmaya anne olacağıma. Hamileliğim boyunca hiç "ay canım yavrum" demedim karnımı sevip. Hatta sanırım hiç karnımı sevmedim. Başkalarının sevmesine de çok şaşırdım zaten. Şimdi de şahane bir "görmeden inanmam" durumuyla karşınızdayım sayın seyirciler. Meğersem mis kokulu meleğimi görmem gerekiyormuş. Hala düşündükçe gözlerimi dolduran o günü yaşamam gerekiyormuş.